بانوی کویر...

مرقد باشکوهش تجلی گاه حرم گمشده بانوی دو عالم حضرت زهراست؛حرم امام سجاد زینت عبادت کنندگان و حرم امام باقر شکافنده علم؛حرم امام صادق و امام کاظم علیه السلام ؛حرم امام رضا ضامن آهو و حرم امام جواد علیه السلام؛حرم امام هادی و امام حسن عسگری علیه السلام است.

گوش کن

با توهستم!

تویی که از دور و نزدیک

یا شایدم از اون طرفه مرزها

اومدی به حرم بی بی معصومه

هیچ میدونی که وقتی روبه روی صحن با صفاش نشستی و عاشقونه دلت رو بارونی میکنی

انگار کنار قبر گمشده ی زهرای پهلو شکسته نشستی

انگار تو قبرستان بقیع هستی

یا اگه خیلی دلت حسینی باشه...

                                              انگار تو کرب و بلایی

معرفتت رو خالصانه تر کن!

         اون وقته که حس میکنی تو کاظمین و سامرایی

یا توی حرم ضامن آهو

حالا....

 با چشم دل دور و برت رو نگاه کن

شاید

شاید آقامون منجی آخر الزمان رو هم ببینی

آخه حرم بی بی مون قدمگاهشه

عبادتگاهشه.................

از ته دلت از خدا بخواه که تو رو با ساحت مهدوی پیوند بزنه

آمین یا رب العالمین

بانویی که به شرافت کامل نبوی نایل آمد و علویه باقی ماند نامش فاطمه است و چون به معصومیت معصومان عصمت ایمان داشت او را به مشهورترین لقب ، «معصومه» می نامیدند .
از پدر پوشاندن غیظ را آموخت. پدرش موسی بن جعفر علیه السلام به وی آموخت به دنبال حقیقت برود و در این راه از بذل جان دریغ نورزد حتی اگر در دیار غربت تب کند و بیمار شود و روح از بدن فارغ نماید. این بزرگ بانو را نجمه خاتون سلام الله علیها مادر بود و در این دامن پر عصمت است که پسر شمس الشمو س می شود و در دیار خراسان خورشید تابان آسمان ولایت می گردد و خاک ایران را به نور امامتش منور و کانون محبت ولایتمداران و درد مندان و مستمندان و غربا می سازد و علی نام می گیرد و ملقب به رضا می شود که جز رضای حق به هیچ چیز رضا نمی دهد و اینگونه می شود که حضرت معصومه سلام الله علیها با حضرت رضا علیه السلام از یک مادر هستند و در دامن پدر ی چون باب الحوایج حضرت موسی بن جعفر علیه السلام به بالندگی می رسند و هر دو راهی بلاد ایران می شوند تا اینکه خواهر شهر قم را با قدومش پر برکت و طوافگاه اهل دل می نماید و برادر خراسان را مشهد خویش بر می گزیند و شهر پر کرامت مشهد مقدس را جانپناه اهل یقین می سازد .
معصومه (س) در روز اول ذیقعده سال ۱۷۳ هجری قمری در مدینه منوره دیده حق بین خویش را گشود . دیری نپایید که در همان سنین کودکی مواجه با مصیبت شهادت پدر گرامی خود در حبس هارون در شهر بغداد شد. لذا از آن پس تحت مراقبت و تربیت برادر بزرگوارش حضرت علی بن موسی الرضا علیه السلام قرار گرفت.
در سال ۲۰۰ هجری قمری در پی اصرار و تهدید مأمون عباسی سفر تبعیدگونه حضرت رضا علیه السلام به مرو انجام شد و آن حضرت بدون این که کسی از بستگان و اهل بیت خود را همراه ببرند راهی خراسان شدند.
یک سال بعد از هجرت برادر، معصومه (س ) به شوق دیدار برادر و ادای وظیفه نسبت امام خویش به همراه عده‌ای از برادران و برادرزادگان به طرف خراسان حرکت کرد و آوازه ی این بانو عالمه به حدی بود که در مسیر به هر شهر و دیار می رسید مشتاقان کمالات و فضایل و دانش و عصمت را به خود فرامی خواند و در این میان نیز مردم عوام اما شیفته عصمت و ولایت از فیض کرامت و دعای خیر او بهره مند می شدند و هر کس تا آنجا که می توانست خود را در پرتو نگاه خورشیدی علوی او قرار می داد تا از عشق گرما بگیرد و دلگرم شود به جلوه های محبت این عصمت خدا و گوش می سپردند به خطبه های علی و زینب گونه اش که می فرمود ؛ بنی‌عباس حیله گر است ... اگر در پستی و خباثت از بنی امیه بیشتر باشند کمتر نیستند ... اینان فرزندان امیه و عباس از ریشه درخت زقوم هستند و سخت جان و روح و ایمان را به تلخی می کشند و در راه گفت و گفت و حق خواهی کردتا کاروان عصمت و ولایت خواهی معصومه ( س ) به شهر ساوه رسید عده‌ای از مخالفان اهل‌بیت که از پشتیبانی مأموران حکومت برخوردار بودند، سر راه را گرفتند و با همراهان ایشان وارد جنگ شدند، در نتیجه تقریباً همه مردان کاروان به شهادت رسیدند، حتی بنابر گفته ای معصومه سلام الله علیها را نیز مسموم کردند.چون دیگر امکان ادامه راه به طرف خراسان نبود قصد شهر قم را نمود. پرسید: از این شهر«ساوه» تا «قم» چند فرسنگ است؟ به ایشان باقی مانده مسیر و راه را گفتند و چون شنید که به قم نزدیک است و دیگر از درد فراق برادر و مسمومیت و تعب راه به بستر بیماری اقفتاده بودند فرمود: مرا به شهر قم ببرید، زیرا از پدرم شنیدم که می‌فرمود: شهر قم مرکز شیعیان ما است.
بزرگان شهر قم وقتی از این خبر مسرت بخش مطلع شدند به استقبال آن بانو شتافتند؛ و در حالی که «موسی بن خزرج» بزرگ خاندان «اشعری» زمام ناقه آن حضرت را به دوش می‌کشید و عده فراوانی از مردم پیاده و سواره گرداگرد کجاوه بانو در حرکت بودند، حدوداً در روز ۲۳ ربیع الاول سال ۲۰۱ هجری قمری ایشان وارد شهر مقدس قم شدند. سپس در محلی که امروز «میدان میر» نامیده می‌شود شتر آن حضرت در مقابل در منزل «موسی بن خزرج» زانو زد و افتخار میزبان ی بزرگ بانویی که در دانش و تقوا سر آمد همقرینان و عصر و روزگار بودند نصیب او شد.
معصومه ( س ) فقط توانست به مدت ۱۷ روز در این شهر زنده بماند و سرانجام در روز دهم یا دوازدهم ربیع الثانی سال ۲۰۱ هجری پیش از آن که دیدگان مبارکش به دیدار برادر روشن شود، محل عبادت آن بانو در مدرسه سِتّیه به نام «بیت النور» محل زیارتش شد .
به سال ۲۵۶ هجری قمری اولین گنبد مزار این بانو توسط برادر زاده اش به نام زینب دختر امام جواد علیه السلام بر فراز قبر ش بنا شد .
در باره معصومیت و دانش و فضل این بانو چنین گفته شد :
الصادق علیه السلام : خداوند حرمی دارد که مکه است پیامبر حرمی دارد و آن مدینه است و حضرت علی علیه السلام حرمی دارد و آن کوفه است و قم کوفه کوچک است که از هشت در بهشت سه در آن به قم باز می‌شود - زنی از فرزندان من در قم از دنیا می‌رود که اسمش فاطمه دختر موسی علیه السلام است و به شفاعت او همه شیعیان من وارد بهشت می‌شوند.
امام رضا علیه السلام فرمود: کسی که حضرت فاطمه معصومه را زیارت کند پاداش او بهشت است .
امام صادق علیه السلام: کسی که آن حضرت را زیارت کند در حالی که آگاه و متوجه شأن و منزلت او باشد بهشت پاداش اوست .
امام صادق علیه السلام : آگاه باشید که حرم و حرم فرزندان بعد از من قم است .
لقب «معصومه» را امام رضا علیه السلام به خواهر خود عطا فرمود: آن حضرت در روایتی فرمود: «هر کس معصومه را در قم زیارت کند، مانند کسی است که مرا زیارت کرده است.»
و نیز چنین فرمود : هر کس نتواند به زیارت من بیاید، برادرم را در ری یا خواهرم را در «قم» زیارت کند که ثواب زیارت مرا در می‌یابد.
دیگر اینکه حضرت معصومه سلام الله علیها را «کریمه اهل بیت» لقب داده اند .

           با عرض سلام

امیدوارم از دیدن این عکسها لذت برده باشید چون خودم اپلود کردم و مطمئن هستم تا حالا ندیدید

ازتون خواهش میکنم اگر خواستید از این عکسها استفاده کنید اسمی هم از وبلاگ حقیر ببرید.

در ضمن ادامه این عکسها را در پست بعدی خواهید دید.

صفحه اصلی این وبلاگ

مشرّف شدن به "حرم" با رفتن به جاهاي ديگر و ديدارهاي ديگر فرق دارد .

جان و نيّت و روح و جسم بايد پاك باشد و زائر ، بايد خود را دراين حريم مقدّس ، از هر آلودگي و زشتي دور نگاه دارد و بكوشد تا اجر زيارت و ثواب اين عبادت را ضايع نكند.

بزرگان ، در " آداب زيارت " حرمهاي مطهّر، سفارشها و دستورالعمل هاي بسياري دارند . در اينجا به نمونه اي از اين رهنمودها اشاره مي كنيم .

علامه مجلسي ، سخني را از مرحوم " شهيد اوّل " - از علماي برجسته شيعه - نقل مي كند كه خلاصه آن ، چنين است: ⁽¹⁰⁾

" آداب زيارت " :

- قبل اژ ورود به زيارتگاه ، غسل كردن و باطهارت بودن

- با لباسهاي پاكيزه و بوي خوش زيارت كردن

آرام قدم برداشتن و خضوع و خشوع آمدن

- بردرگاه حرم ايستادن و دعا خواندن و اجازه و اذن ورود خواستن ، و اگر رقّت قلب حاصل شد . آنگاه وارد شدن

- در برابر ضريح ايستادن و زيارتنامه خواندن

- طرف راست و چپ صورت را بر ضريح نهادن و با تضرّع ، از خدا حاجت خواستن

- صاحب قبر را براى برآمدن حاجت و رفع نياز ، شفيع قرار دادن

- دو ركعت نماز زيارت خواندن و دعاهاي منقول را خواندن

- تلاوت قرآن در حرم داشتن

- حضور قلب داشتن در تمام مراحل زيارت

- توبه و استغفار كردن و صدقه دادن به نيازمندان

- تكريم و احترام نسبت به خدّام حرم و ..."

خلاصه آنكه زائر ، بايد خود را در محضري مقدس احساس كند و ادب شايسته مقام را بداند و مراعات كند و تصوّر كند كه در حال حيات و زنده بودن امام يا فرزند امام ، به خانه او آمده و توفيق ملاقات يافته است .

تند خويي با زوّار و خدّام ، نگاههاي آلوده و تماسهاي بدني حرام ، بي توجّهي به نماز جماعت ادامه زيارت هنگام برپايي نماز ، همه و همه نكاتي است كه با " اداب زيارت " ناسازگار است .

بزرگان وارسته ، هنگام تشرّف به حرم ، نيّتي جز فيض بردن نداشته اند و رفتار و نگاه و نيّت و اخلاص خود را هرگز به غير خدا نمي آميختند .

بكوشيم تا عملي خالص ود دور از ريا و گناه ، داشته باشيم ، كه خداوند ، از" اهل تقوا "مي پذيرد :

" اِنّما يَتَقَبَّلُ الله مِنَ المتّقينَ " ⁽¹¹⁾

زيارتتان قبول ، و دعاهايتان مستجاب باد ...

 امام صادق عليه السلام :

زيارت حضرت معصومه سلام الله عليها با بهشت برابري مي كند يعني زائرش به بهشت مي رود.

 امام رضا عليه السلام :

هر كه او را با شناخت حقش زيارت كند بهشت سزاوار اوست.

امام رضا عليه السلام فرمود:

هر كه او را زيارت كند بهشت سزاوار اوست.

 امام جواد عليه السلام فرمود:

هر كه قبر عمه ام را در قم زيارت كند به بهشت خواهد رفت.

زيارت نمد و نشانه اي از احساس شوق دروني و انسانهاي والا و اولياء خداست .

 رفتن به زيارت ، دليلي نمي خواهد ، جز همان محبّت قلبي .

آنكه عشق و شوق داشته باشد ، به زيارت هم مي رود .

زيارت ، زبان علاقه و ترجمان وابستگي قلبي است .

وادي زيارت ، وادي عشق و علاقه و عرفان است .

حرم و صحن و ضريح و رواقها و گنبد و گلدسته و ... ظاهر قضيه است .

 باطن آن ، اداي احترام به مقام والاي امام معصوم و امامزاده گرانقدري است

 كه در هر مزار آرميده و فضيلتهايش ،

 جذب كننده دلها و ديده ها به سوي تربت مقدّس آنان است

 و همان بُعد معنوي و باطني است  به اين مظاهر ، قداست وحرمت مي بخشد .

وقتي عشق در كار باشد، محبوب و ديدار او و ديار او و هر چيزي است كه منسوب به اوست .

زيارت ، شناخت و معرفت مي آموزد و معرفت ، انسان را به زيارت و ديدار ، مشتاق مي سازد .

اين هر دو ، تأثير متقابل در يكديگر دارند .

وقتي كسي در مدار عشق قرار گرفت و در محيط و قلمرو محبت " الله " و " اولياءالله " وارد شد ،

اين محبّت ، پاي او را به زيارتگاهها و مراقد معصومين (ع) مي كشاند .

اولياء خدا هم ، به زائران مشتاق و دلهاي مستعدّ عنايت و توجّه مي كنند

و دل و جانشان را با " كيمياي نظر " دگرگون ساخته ،

 توفيق تشرّف به حضور را برايشان فراهم مي آورند

و دست "زائر" را گرفته ،

 بالا مي برند و به مهمانسراي فيض حضور مي رسانند

 و بر مائده هاي معنويّت مي نشانند .

زيارت ، زمينه ساز چنين ارتقاي روحي است.

زيارت ، الهام گرفتن از اسوه ها وسرمشق هاست .

براى يافتن شعله عشق خدايي و گرم شدن از حرارت شوق معنوي ،

 بايد به كانونهاي روشني و منبع نور نزديك شد و گام در حريم " حرم " نهاد .

و بايد عاشق شد ، تا زيارت فراهم گردد .

چه نعمتي بالاتر از اينكه انسان ، مورد توجّه پيشوايان معصوم قرار گيرد

 و در دنيا از نعمت " زيارت " و در آخرت هم ان شاءالله از " شفاعت " آنان بهره مند گردد! ...

پيشوايان معصوم (ع) ، واسطه هاي فيض اند .

بايد براى بهره وري از درياي كرم الهي ، آنان را در پيشگاه خداوند ، واسطه و شفيع قرار داد .

حتّي براى " توبه " و " اصلاح نفس " هم ،

 كه دل شكستن و پشيماني و تصميم بر ترك گناه و " خوب شده " لازم است ،

 حرمهاي معصومين ، يكي از بهترين جاها و " توسّل " به آنان ، يكي از مناسبترين زمينه هاست.

آنگاه وقتي كه قطرات اشگ ، از چشمها بر صورت فرو مي غلتد ،

وقتي شانه ها ، از شدّت خشيت و خوف مي لرزد

وقتي نگاهها ملتمسانه به حرم يار ، دل را به محبوب نزديك مي سازد ،

وقتي زائر ، خود را در پيشگاه يكي از حجّتهاي خدا ، مقصّر و خطاكار و گناه آلود مي بيند ،

 وقتي دلش مي شكند ،

اين دل شكستنها ،

 گريه ها ،

اشكها و توبه ها ،

 زمينه ساز پاك شدن جان و قلب از رذائل مي گردد

و زائرپاك مي شود

و آب ديدگان ، گرد و غبار معصيت را از صفحه جانش مي شويد .

زلال و باصفا مي شود و به پاكان نزديكتر مي گردد .

خوشا به حال آنكه در اين گونه " اماكن مقدسه " .

طيّب و طاهر گردد و زندگي را در مسير خداپسند از سر گيرد

غرق در افکار بودم بی قرار

از دو چشمم موج می زد انتظار

 با خودم گفتم عجب دنیا بد است

هر که اهل عشق باشد مر تد است 

چون میسر نیست مارا کام او

تا به کی دل خوش کنم با نام او

با که حرف خویش را نجوا کنم

قبر لیلی را کجا پیدا کنم

کاش از قلبم به قبرش راه داشت 

 کاش زهرا هم زیارتگاه داشت

 زین همه شادی  وعشرتها چه سود

کاش قبر مادرم مخفی نبود

ناگهان ازسوی حق آمد پیام

 می دهم بر درد هایت التیام

قبر زهرا گر چه از دیده گم است

بارگاه با شکوهش در قم است

ای که گفتی مادرت مظلومه است

حضرت زهرا همان معصومه است

با خودت هر گاه تنها میشوی

 خسته ودلتنگ زهرا میشوی

قم برو که خانه ی عشق همه است

صاحب آن خانه بی بی فاطمه است

چون که تو عرض ارادت کرده ای

 قبر زهرا را زیارت کرده ای

خاک او مانند خاک علقمه است

هم حسین وهم رضا هم فاطمه است

این مکان موعود هر هم عهدی است

زائر ثابت در اینجا مهدی است