بانوی کویر...

که را یاراست که از او بگوید

تا قلم یاوری کند که از او بنویسم

گلبرگها شرم زده و زبان بند جمال شرمگین اویند

آسمان در سجده زمین پشت دو تا کرده است

که روزی او بر آن پای نهاده است

شفق تا ابد خون می گرید

که چشم او را در ماتم فرزند

اشکبار دیده است

ماه فرو مانده جمال اوست

و از این ماندگی ست که دامن چاک زده است

اب ربر چشم اشکبار او در ماتم پدر

از گریستن نمی ایستد

باد زمزمه گر نواهای شبانه اوست

و پیام آور دردهای او

نه تنها پاکی صبح عصمت اوست

که فرشته نیز به پاکی دامن او رشک می برد

و از این جهت روی در پرده کشیده است

او راز آفرینش است

رمز کاینات است

اسطوره هستی ست

دامن نجابت او

بوسه گاه پیامبر است که ام ابیها ست

او راز عظمت دریاست

عصاره شبنم است و

لطف گلبرگهای گل مریم

او راز مگوی آفرینش است

که را یاراست که از او بگوید

تا قلم یاوری کند که از او بنویسم

خاتون نور رمزی شاعرانه

از پاکی هستی اوست

دریابیم این رمز را

 التماس دعا

  عشق یعنی ذکر ناموس خدا           یا علی گفتن به زیر دست و پا

           عشق یعنی جلوه صبر خدا            

 شرم ایوب نبی از مرتضی

          عشق یعنی صبر در هنگام خشم         عشق یعنی جای سیلی روی چشم

           عشق بر دلها شهامت می دهد      

     عشق بر غمها حلاوت می دهد

           عشق بر دلداده فرمان می دهد     عاشق جان داده را جان  می دهد

            عشق باعث شد که دل سامان گرفت    

    پشت درب خانه زهرا جان گرفت

           عشق یعنی صحبت بی واهمه              عشق یعنی انقلاب فاطمه

           عشق یعنی عشق ناب فاطمه      

   بیت الاحزان خراب فاطمه

           عشق یعنی صحبت بی واهمه        حیدر در بند پیش فاطمه

            آن که خود مرد دلیر جنگ بود         

   دستگیر فرقه ای صدرنگ بود

           عشق یعنی عاشقی در تار و پود       گردش دستاس با دست کبود

           عشق یعنی گریه های حیدری    

        دختری دنبال نعش مادری